eLe Tío Fermín: een plek om elkaar te ontmoeten

Ga je wel eens tapas eten in Utrecht? Dan moet je hem kennen: Fermin Miranda Caceres. Maar Fermin is meer dan de gitaarspelende eigenaar van tapas restaurant eLe. Hij is ook de grote drijfveer achter het jubileum-project 'Hommage aan Rini Kersten en 25 jaar Centro Flamenco Puro'. Daarnaast laat hij kosten nog moeite gespaard om in eLe de flamenco een vaste plek in Utrecht te geven. Reden genoeg om eens de doopceel te lichten van deze grote pleitbezorger van flamenco in ons stadsie.

Van ingenieur tot straatmuzikant

Fermin Miranda Caceres

Ik ben geboren in Paraguay, mijn moeder heeft Spaans bloed, mijn vader is Paraguayaan. Ik heb in Spanje een ingenieursstudie gedaan waarna ik ben gaan werken in Nederland en India. Als Spaanssprekende heb je natuurlijk behoefte aan contact met andere Spaans sprekende mensen. Hier in Utrecht ben ik daar dus naar op zoek gegaan en zo kwam ik terecht bij Casa Sanchez, het voormalig tapas restaurant aan de Springweg. Er heerste daar een enorm goede sfeer en er werd vaak top diep in de nacht nog muziek gemaakt. Dat was ruim twintig jaar geleden en in die tijd heb ik veel mensen leren kennen zoals gitarist Jose en Pepe, de eigenaar van Casa Sanchez.

Het samen muziek maken in Casa Sanchez trok me zo dat ik heb besloten om te stoppen met mijn werk als ingenieur. Ik wilde verder in de Spaanse muziek en ik ben gewoon begonnen: in Hoog Catharijne als straatmuzikant. En met succes: nog geen maand later won ik in Spijkenisse een prijs. Zo was ik te horen op de radio en plotseling kwam iedereen naar me toe om me te horen of met me samen te spelen. Eigenlijk roffelde ik in het begin gewoon maar wat op de gitaarsnaren, maar het succes moedigde me aan om serieus gitaar te gaan studeren.

Via Casa Sanchez ben ik met Centro Flamenco Puro en Rini Kersten in aanraking gekomen. Naast zijn werk als dansdocent was Rini net begonnen met zijn impresariaat. Rini en ik zijn toen op een meer professionele basis samen gaan werken. Hij heeft veel werk voor mij verzorgd en je kan het zo gek niet bedenken of ik heb er wel gespeeld: van televisie en radio tot feesten, bruiloften en partijen. Ook heb ik in theater producties van Joop van de Ende en Frank Wentink gespeeld; ik heb zelfs voor ministers opgetreden.

Polka Paraguaya

Ik ben nog steeds blij met de wending die mijn leven toen heeft genomen en dat muziek zo'n belangrijk deel van mijn leven is geworden. Ik vind het mooi om te zien hoe muziek elkaar kan inspireren. Neem nu bijvoorbeeld de Polka Paraguaya, een traditionele dans uit mijn moederland. Maar ik ben ook in Marokko geweest en daar heb ik mensen een dans zien doen die wel heel veel weg had van de Polka Paraguaya.

Weer terug in Nederland heb ik een Marokkaanse buurman opgezocht om dat eens uit te zoeken. Hij speelde ook gitaar en ik heb hem gevraagd of hij dat ritme ook kende. En dat was zo, hij zei direct dat het Gnawa was. En toen hij zijn Gnawa voor mij begon te spelen hoorde ik weer een Polka Paraguaya. Wat later speelde ik samen met een Spaanse man en ik vertelde hem dit verhaal. Hij vroeg me om het eens voor te spelen en hij zei direct: dat is geen Polka Paraguaya of Gnawa, dat is een Tanguillo.

En zo is volgens mij de Gnawa van de Berbers via Spanje en herverpakt als Tanguillo in Latijns Amerika terecht gekomen. In Paraguay is de Tanguillo weer als Polka Paraguaya verder gegaan. En dat is muziek voor mij. Mensen ontmoeten elkaar en maken samen muziek. En zo geven ze iets van zichzelf aan anderen door. Dat is iets wat me inspireert.

Een restaurant om muziek te kunnen maken

Samen muziek maken in eLe

Op een gegeven moment moest Casa Sanchez sluiten. Daarmee was er geen plek meer om Flamenco te spelen, dansen en zingen. Maar we raakten ook een belangrijke ontmoetingsplek kwijt. En toen bedacht ik me om zelf een restaurant te openen. Ik ben in dit pand aan de Oudegracht begonnen met twee Spaanse collega's. Zij zijn nu weg en nu run ik deze zaak dus alleen. Maar gelukkig zijn Pepe en Gracita van Casas Cachez bij mij komen werken. Daar ben ik erg blij mee want mede door hen loopt het restaurant zo goed.

Ik wil van eLe geen normaal restaurant maken. Mijn grote droom is om flamenco weer een vaste plek te geven in Utrecht. Om flamenco levend te houden is het belangrijk dat er een plek is waar mensen elkaar kunnen ontmoeten om samen muziek te maken. Elke donderdagavond komt iedereen hier nu flamenco dansen, spelen en zingen. Binnenkort hoop ik ook een klein podium te maken en dan is het restaurant een echt taverna flamenca.

De naam eLe komt omdat de gitanos niet 'Ole' zeggen maar 'Ele'. Maar voor mij betekent eLe ook de kracht van de ziel. Het is roepen naar de ziel: 'eLe!, kom maar!'. En dat vind ik mooi want zo wil ik ook werken: met mijn ziel, 'con el Duende'!

Een flamencomuseum

Rini heeft veel gedaan voor flamenco in Nederland. We hebben gouden jaren beleefd en er moest veel beeldmateriaal zijn. Ik vroeg me af waar dat was gebleven en dacht dat het zoveel mooier zou zijn als mensen dat zouden kunnen zien in plaats van dat het ergens boven op zolder blijft liggen.

Nu was het een mooi moment om dat materiaal boven water te krijgen en daar een expositie van te maken want het is nu 25 jaar geleden dat het in Utrecht allemaal is begonnen. En dat is mijn cadeau aan de Flamencogemeenschap: een mooie herinnering aan de afgelopen jaren. En ik hoop dat we met z'n allen nog veel jaren aan die mooie herinnering vast gaan plakken.

eLe Restaurant

Tablao Flamenco Dinnershow

Danslessen en Cursussen

© Ele Spaans Tapas Restaurant (eLe Tío Fermín)